Als vierde activiteit in het feestjaar '15 jaar Ter Elst' bracht Andrea Blontrock een boeiend overzicht van de geschiedenis van de Oostmolen. De Oostmolen is een windmolen, een typische Vlaamse torenkotmolen. Door zijn dubbele functie van graan-
en oliemolen en vanwege de ombouw van staakmolen tot torenkotmolen, dient de Oostmolen beschouwd te worden als een enig exemplaar. De molen werd reeds vermeld in 1302. Aanvankelijk was het een banmolen, omdat iedere tiende schep graan aan de Heer van Gistel moest worden afgestaan. De Oostmolen was een typische Vlaamse staakmolen. In 1841 werd hij door Karel Peel Keckaert op een torenkot geplaatst om er zo een oliemolen van te maken. De familie Ronse wordt in 1907 eigenaar van de molen en burgemeester Alfred Ronse zorgt dat de Oostmolen als monument wordt geklasseerd. In 1933 werden de wieken onder impuls van Alfred Ronse verdekkerd. Vanaf 1934 werd de molen niet meer gebruikt. In 1971 schonk de familie Ronse de molen aan de stad Gistel. Na een brand in september 1977 werd de molen volledig heropgebouwd tussen 1979 en 1982 door de Gistelse molenbouwersfamilie Peel onder leiding van ingenieur-architect Walter Snauwaert. De inhuldiging van de gerestaureerde graan- en olieslagmolen vond plaats op 19 mei 1984. In juni 1999 brak een houten roede af. In 2006-2007 werd de restauratie uitgevoerd en er werd uiteindelijk geopteerd om stalen gelaste roeden aan te brengen. Op zondag 13 april 2008 werd de Molensite Oostmolen feestelijk ingehuldigd.
Wat een zomerse tuinhappening had moeten worden, werd door de koude noordenwind een leeszaalhappening. Een dertigtal mensen genoten dinsdagnamiddag van koffie, koekjes en de prachtig gezongen liedjes van Joris Van Imschoot, begeleid met accordeon- en vioolmuziek.
Als vierde activiteit in het feestjaar '15 jaar Ter Elst' bracht Andrea Blontrock een boeiend overzicht van de geschiedenis van de Oostmolen. De Oostmolen is een windmolen, een typische Vlaamse torenkotmolen. Door zijn dubbele functie van graan- en oliemolen en vanwege de ombouw van staakmolen tot torenkotmolen, dient de Oostmolen beschouwd te worden als een enig exemplaar. De molen werd reeds vermeld in 1302. Aanvankelijk was het een banmolen, omdat iedere tiende schep graan aan de Heer van Gistel moest worden afgestaan. De Oostmolen was een typische Vlaamse staakmolen. In 1841 werd hij door Karel Peel Keckaert op een torenkot geplaatst om er zo een oliemolen van te maken. De familie Ronse wordt in 1907 eigenaar van de molen en burgemeester Alfred Ronse zorgt dat de Oostmolen als monument wordt geklasseerd. In 1933 werden de wieken onder impuls van Alfred Ronse verdekkerd. Vanaf 1934 werd de molen niet meer gebruikt. In 1971 schonk de familie Ronse de molen aan de stad Gistel. Na een brand in september 1977 werd de molen volledig heropgebouwd tussen 1979 en 1982 door de Gistelse molenbouwersfamilie Peel onder leiding van ingenieur-architect Walter Snauwaert. De inhuldiging van de gerestaureerde graan- en olieslagmolen vond plaats op 19 mei 1984. In juni 1999 brak een houten roede af. In 2006-2007 werd de restauratie uitgevoerd en er werd uiteindelijk geopteerd om stalen gelaste roeden aan te brengen. Op zondag 13 april 2008 werd de Molensite Oostmolen feestelijk ingehuldigd.
David Almond schreef o.a. Tijgerhart, De vuurvreter, Het zwarte slik, De wildernis en Duister. Van Jutta Bauer bezit de bib De koningin van de kleuren.
De Belgische auteur en illustrator Kitty Crowther heeft de Astrid Lindgren Memorial Award gewonnen, een van de meest prestigieuze prijzen voor kinder- en jeugdliteratuur. Aan de prijs is een bedrag verbonden van ruim 500.000 euro. De jury beschrijft de 39-jarige Crowther, dochter van een Britse vader en een Zweedse moeder, als "de meester van de lijn, maar ook van sfeerschepping". "In haar wereld staat de deur tussen verbeelding en realiteit wijd open", luidt het nog. Crowther heeft een 35-tal boeken op haar naam staan, waarvan Anna in de wolken, Ik en Niks, In het pikkedonker, Kleine dood en het meisje en Mini wordt wakker in de Gistelse bib terug te vinden zijn.
